วันนี้ไปเอายาที่สถาบันมะเร็ง

ไปแต่เช้าหวังว่าจะไม่ค่อยมีคน

ที่ไหนได้คนเยอะเหลือเกิน....แง่กๆ

บางคนก็มาคนเดียว แบบหัวเดียวกระเทียบลีบ (อย่างเช่นอิชั้น หุหุ)

บางคนก็มากับเพื่อน สงสัยมาให้กำลังใจเหมือนจะลงชิงชัยในซีเกมส์

แต่ที่ฉันประทับใจ...คือมากันทั้งครอบครัว เพื่อให้กำลังใจแม่

ตอนที่รอเรียกเข้าพบคุณหมอ...

ฉันได้เห็นภาพที่ทำให้ต้องอมยิ้ม

ลูกชายมากอดมาหอมแม่ เพื่อให้กำลังใจ

สามีก็มายืนส่งสายตาอบอุ่นเหมือนจะบอกว่า

ไม่ต้องกลัวนะ คุณมีผมกับลูกเป็นกำลังใจเสมอ

เฮ้อ...ว่าแล้วก็ซึ้งจัง

ปล. พี่น้องทั้งหลายคะ อิชั้นมาปัดฝุ่นบล๊อคแล้วนะคะ...เอิ๊ก

ปล.อีกทีคราวนี้ไม่มีรูปมาฝากค่ะ เนื่องจากอยู่ในเครื่องที่ทำงาน

ไว้เสาร์นี้จะไปตระเวนหาภาพมาอัพบล๊อคนะเจ้าคะ ซ้า...ธุ

เวลา...ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปจริงๆ

บางครั้ง...เวลา...ก็เป็นสิ่งที่ทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

เมื่อเกิดเรื่องร้ายๆ...ฉันมักจะปลอบใจเพื่อนว่า...เวลาจะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

แต่...ครั้งนี้...เวลาทำให้ทุกอย่างจบสิ้นลง

ทำให้คนที่เคยรักกัน...เลิกรักกัน...

ทำให้คนที่เคยผูกพันกัน...หมดสิ้นเยื่อใยต่อกัน

แต่...เวลา...อีกนั่นแหละที่จะช่วยให้เค้าทั้งคู่กลับมายืนหยัดได้เหมือนเดิม

ช่วงนี้ชีวิตยุ่งเหยิงเหลือเกินค่ะ

แต่ยังคิดถึงทุกคนนะคะ

พี่คุณนาย....รักษาสุขภาพทั้งกายและใจให้แข็งแรงไวๆนะคะ

เจ้าอะคิล+น้องจอมแสบ...ฝีมือพี่ตกไปเยอะเลยล่ะ...(จริงๆแล้วมีอยู่กระจิ๊ดเดียวเอง)

น้องเจ๊ก....หวังว่าคงสบายดีนะคะ อย่าไปซ้อม "ยูสเซ่อ" เข้าล่ะ ^^"

น้องจิบ...ช่วงนี้พี่เลยอดอัพเดทเรื่องอาหารการกินเลย...แย่จัง

คุณคนดี กับ พี่คะ...ยังคงหวานกันสม่ำเสมออยู่ใช่มั้ยคะ....ตาร้อนผ่าว o_O

น้องๆอีกมากมาย(รึเปล่า) ...หวังว่าคงสบายดีนะคะ

คงจะไม่ได้เข้ามาอัพเดทและอ่านเรื่องราวอื่นๆของหลายคนอีกนานค่ะ

แล้วเจอกันเมื่อ....ไหร่ก็เมื่อนั้น^^

เอารูปเจ้าเหมียวที่ตลาดพลูมาฝากค่ะ